Vierde update! Fourth Update

Het gaat met grote sprongen vooruit. Het zijn onze jongens aan het worden. We pakken elke dag wel een nieuw opvoedings probleempje aan maar dat zijn de gewone probleempjes die je op internet kunt opzoeken en als je dat doet dan vindt je op het internet gedrag die eigenlijk veel erger is dan wat wij ervaren. Dus ik ga ervan uit dat de probleempjes die we nu hebben eigenlijk normaal zijn voor de leeftijd van de kinderen. Wij hebben op het moment een klein beetje meer te stellen met Sayon dan met Jefrey. Met Jefrey kun je nog redeneren. Sayon begrijpt dat als 3 jarige kleuter nog niet. En je wilt niet Jefrey het gevoel geven dat hij veel meer gestraft wordt dan Sayon. Dus het is een beetje moeilijk hoe dit aan te pakken. Met Sayon is het vaker dat je denkt dat je te ver gaat en dat hij dat nog niet helemaal aan kan. We zoeken nog een aanpak bij hem. Als alles rustig is dan is hij de liefheid zelve maar als hij een beetje humeurig is dan wil hij niet mee werken en dan wordt het lastig. Als je dan zelf ook kribbig bent wordt het allemaal een beetje lastiger. Verder kunnen ze elkaar of zichzelf enorm goed vermaken, de Lego die we gekocht hebben kan ze uren bezig houden. Ze zijn nu ook al zover dat ze hun eigen fantasie gebruiken bij het bouwen van de wagentjes en vliegtuigjes heel mooi om te zien. Maar ze kunnen zichzelf ook enorm vermaken met hutten bouwen met handoeken en bank kussentjes en dan gaan ze er samen in liggen of ze gaan huisje spelen in een boomhut die hier door twee adoptie ouders is gebouwd tijdens hun verblijf. Waar ze wel een beetje een strijd in hebben is de Tablet. Dat wil Jefrey helemaal voor zichzelf houden. En hoewel we er allemaal van die leer spelletjes erop hebben gezet om de taal te leren zoekt hij de spelletjes die gewoon lekker spelletje zijn. Dus hebben we daar ook weer restricties op gelegd. (Rut heeft helemaal uitgezocht hoe de programma’s en apps op de tablet te blokkeren) Nu is Jefrey bezig met het proberen te ontgrendelen maar dan zeg ik hem dat hij eerst beter kan leren lezen en dat hij dan beter zal weten wat hij moet doen op een tablet. Dat roept soms frustraties op maar zoals eerder gezegd kun je met hem redeneren. Dus zijn we overgegaan op een klok kijk spelletje. De hele uren gingen er wel goed in maar de halve uren is nog moeilijk ook om te begrijpen. Als je ook nog niet heel goed kan tellen dan wordt het dubbel lastig. Ik vindt het moeilijk om teveel tegelijk in zijn hoofd te proppen dus tellen klokkijken en Nederlands. Dus ik maak me even niet al te druk als hij na 10 minuten het al opgeeft. Het goede is dat hij het al 10 minuten uithoudt, daarvoor had hij helemaal geen geduld en als iets nog niet gelijk lukte dan drukte hij al op een ander spelletje om te doen. Dat betekend dat wij nog steeds het aanbod moeten doseren. Ik vraag me af hoe dat zal gaan in Nederland. We zijn aan het aftellen tot de Oma’s komen, elke dag weer een dag minder. Daar verheugen ze zich op. De oma’s zelf eigenlijk ook enorm. De ooms uit madrid hebben een impulsieve actie gehad en hebben twee tickets geboekt om samen met ons Nieuw Jaar te komen vieren. We hopen met alle hoop dat de procedure toch voor Kerst wordt afgerond zodat we de eerste week van Januari richting Costa Rica kunnen afreizen voor de inreisdocumenten omdat de mannen dan nog Nicaraguaanse paspoorten op onze naam krijgen. Dan is wat Nicaragua betreft de adoptie bezegeld maar in Nederland moet dan nog een rechtzaak volgen zodat dat ook voor de Nederlandse wet bezegeld wordt. Dat gaat ook een jaar duren maar dan zijn we fijn samen in Nederland.
Hoe leuk het ook hier is mis ik werk wel en huis en gewoon weten waar mijn winkels zijn en weten wat daar te koop is. Bijvoorbeeld simpele mierendoosjes of een korte broek voor Sayon of een pyama voor Jefrey. Om dingen te gaan ontdekken kost een hele voorbereiding zoals: Waar gaan we naartoe? wat moet er mee? Kunnen we daar lunchen? Is het interesant voor de kinderen? Kan Sayon zijn middagslaapje doen of niet? (Hij heeft er toch nog zo nu en dan behoefde aan.) Deze week kwamen we er ook achter dat hij ’s nachts ook wel eens wakker wordt en dat hij dan bang is. Dan gaat hij Jefrey uit zijn slaap halen en dan worden ze beiden kribbig met dikke wallen onder hun ogen wakker. Dus lampje in de woonkamer aanhouden deuren open houden en dan trekt Sayon me ’s nachts aan mijn been en dan ga ik eruit. Vannacht had hij behoefde aan wat water, daarna zijn we samen naar zijn bed gegaan en zijn we samen in slaap gevallen. Toen heeft hij wel tot 7 uur de volgende ochtend geslapen. Dus ik zei vanavond tegen heb dat hij dat weer mocht doen en hij zei dat hij dat goed was. Soms lijkt hij wijzer voor zijn leeftijd en soms wilt hij nog veel baby zijn. ;) Hij is nu ook weer terug naar zijn ‘flesje’, we hebben hier een drinkbeker voor kleinere kinderen in het keuken kastje gevonden en dat schijnt het nu wel helemaal te doen.
Overigens voor degene die mij goed kennen: JA, ik heb zelfs een MANGO in Nicaragua gevonden! Maar de prio zijn mij jongens dus ik ben niet eens binnen geweest. Ik zie eruit als een slons en alles wat ik hier draag zijn hempjes en korte broeken en ‘fashion able’ slippers (die had ik natuurlijk al uit Nederland mee genomen, van die slippers uit brazilie: “ipanema” en “amazones”) Mijn haar is helemaal uitgegroeid (Ja de grijze haren zijn nu goed te zien!) en heeft behoefde aan een opknapbeurt. Hopelijk kan ik volgende week naar Masaya met Jefrey om hem naar de Nederlandse Les te brengen en ik heb al een dames kapper gezien die ik wil bezoeken. We hebben de mannetjes en Rut onderhanden laten nemen door een locale tondeuze virtuoos die dus in een hutje van ijzeren golfplaat en een aangeveegde aarden vloer zijn kunsten op het mannelijke gedeelte van Nicaragua botviert. Ze zijn er allemaal nog knapper uitgekomen dan dat ze er in gingen. We hebben zelfs gel voor ze gekocht zodat ze zelf een kapsel mogen “styleren”. Meestal vinden ze het gewoon leuk om dat spul in hun haren te smeren. Een opmerkelijk puntje was dat we na het knippen boodschappen gingen doen in de locale supermarkt en dat Sayon dus meteen op de foto moest met een aantal vrouwen die daar rond liepen. Hartenbreker wordt dat! Het is ook een beer van een kereltje, sterk! Vandaag waren we naar een speeltuin geweest met glijbanen en dan heeft hij er in het begin een beetje angst voor maar zodra hij merkt dat er niks gevaarlijks aan is dan gaat hij erop en gaat allemaal apentrukjes erop uitproberen. Zoals teruglopen ipv er vanaf glijden en hij krijgt het voor elkaar hoor! Echt een beer!
We are making big steps forward. The boys are steadily becoming our boys. Every day we are tackling a new educational problem, but these problems are like normal problems that you can look up on internet and if you do so the behavior described on the internet is much worse than we experience. So I assume that our problems are regular ones that are related to the age of the kids. At the moment we are sort of working harder with Sayon than with Jefrey. We can reason with Jefrey but that’s harder with Sayon as he is just 3 years old. And we don’t want to give Jefrey the impression we are punishing him more than Sayon. So it’s a bit hard for us to tackle as with Sayon you regularly feel you are going a bit too far because he does not completely understand. We are still looking how to handle this with him. When everything is quiet he is the most wonderful boy in the world but if he gets cranky and does not want to cooperate it’s really getting tough and if you are cranky yourself it gets a real challenge. But in the long run, they are quite capable to entertain themselves and each other. The Lego we bought can take up hours of their time. They already are building their own vehicles and airplanes by using their own imagination. Also they spend hours building houses with towels and cushions from the couch and they lie down together in them or they go to play house in the tree house they have in the rancho. This house was built by other adoption parents during their stay. The biggest fight is about the tablet. That one Jefrey wants to keep for himself. And while we have put learning games on the tablet to get used to the language and so, Jefrey is obviously just looking for the easy games so we had to put restrictions on it. (Rut has figured it all out how the programs and apps can be blocked and unblocked.) Jefrey is now trying to unblock all the restrictions but I tell him that he has to learn how to read first and then he will know what he has to do on the tablet. That sometimes frustrates him but he can be reasoned with so now he is doing a learning how to read the time. The full hours were fine but the half hours are getting difficult and hard to understand. And if you still can’t completely count to 100 it’s even harder. But it’s not so easy to try to explain when he does not have the patience to listen and to put so many things in his head at the same time is also a bit overwhelming. So learning to count and look at the clock in Dutch is hard so I am not worried if he is done after 10 minutes. The good thing is that he keeps trying for 10 minutes, before that he was more impatient and if something was not working right away he was already checking another game. This means that we have to dose the amount of games that are played. I wonder how this will go when we are in the Netherlands. We are counting the days that the grandmams are comming, every day is one day less. Both kids and grandma’s are extreemly exited. And the Uncles from Madrid have done an impulsive action and have booked two tickets to join us for the New Year’s celebrations. We are wishing that the procedure will be sort of finished before Christmas so we can go to Costa Rica in the first week of January to get the travel documents from the Dutch embassy, as the boys will be getting a Nicaraguan passport with our last names on it. Once that happens the Nicaraguan part of the adoption is finished but we still get to go through a legalization process in the Netherlands so they will be fully our children. That can still take up a year but the good thing will be that we will be together in the Netherlands.
It’s nice her but I do miss my work and home and just knowing where the shops are and what you can buy there. Like simple ant killing boxes or some shorts for Sayon or pajamas for Jefrey. To go and explore the places is a full on preparation like: Where are we going? What should we take? Can we have lunch there? Is it interesting for the kids? Can Sayon have his afternoon nap? (He sometimes really needs it!) This week we discovered that he gets up at night and that he gets scared. Then he starts to wake Jefrey and they both wake up cranky with bags under the eyes. So we keep a light in the living room on all night and the doors open so Sayon is pulling my leg at night and I get up to put him to bed again. Last night he just needed some water, after that I put him to bed and we fell asleep. He actually slept through the night to 7 o’clock next morning. So I told him he could get to me every night and he agreed. Sometimes he seems wiser than he is for his age but sometimes he wants to be a little baby. Currently he is demanding his bottle again so we have this little kids drinking bottle for him and he finds it absolutely fab!
By the way for the people that know me very well, YES, I even found a MANGO in Nicaragua! gevonden! But the boys are my priority and I did not even check out the inside of this store! I look like a drag... All I wear is some shorts and some shirts and my most fashionable flipflops (those were bought in the Netherlands, the high fashion ones from Brazil: “ipanema” and “amazones”) My hair is totally grown out, (yes the grays are very visible) and needs a thorough make over. I hope to go to Masaya next week to take Jefrey to the Dutch classes and I have seen a hairdresser there that I want to visit. Rut and the boys were already trimmed by a clipper specialist that owns some shaddy shed along the road and performs his acts on the male population of the Nicaraguan people. They came out of the shed looking more handsome than they went in. We even bought them hairgel so they can style their own hairdo. They just love to put the stuff in their hair. After the trimming we went to the local supermarket and Sayon was the first to have a picture taken of him and some ladies that were shopping there. He is really going to be a heart breaker! He also is a big bear of a boy! Very strong! We went to a playground with slides and after some initial fears, as soon as he notices that there is no danger he is going on it like a little monkey and starts monkeying around. Things like going up the slide instead of sliding off it, and he gets it done! As strong as a bear!